මිතුරේ
ඉස්සර අපට තියෙන්නැත්තේ
මහ දාමරික හදවත්...
ඇහැකට ඇහැ උගුල්ලන
කනකට කනක් ඉල්ලන
“ම-රාගෙන මැ-රෙනවා අද මම ඕකා”
වෙව්ල වෙව්ලා පවසන
හාංකවිසියකුත් උගෙ වරද ගැන නොදැනත්
“හා මචං - හරි යමං" යැයි යුද බිමට පිවිසෙන
ඉස්සර අපට තියෙන්නැත්තේ
එහෙව් මහ දාමරික හදවත්…
අතීතේ මිහිදුම් දුමාරේ අතරේ
මිතුරු තුරුවල මුදුන් මුල් පය දැවටේ
හැල්මේ ගමන ඒසැණින් මග නැවතේ
මතක මල් ගොමු ගුම් නගද්දී
වර්තමානය ඇස් මානයට පිවිසේ
හීරුණු පපුව හරහට
හීන් දූවිලි ඉහිද්දී සමහර අය
හිරිවැටුණු අතැඟිලිවලින් ඒ පිසලන
පිටට ඇනෙනා කඩු තුඩු
ගලවන්නවත් නොනැවතී ඔහෙ ඇවිදින
“දහසක් දනා ම-රා ආවත්
මගේ හද තුල ඔබට ඇත්තේ
මිතුරු කුටියක් පමණක්ම” බැව් ගිවිසන
මිතුරේ,
තවමත් අපට තියෙනවැත්තේ
මහ දාමරික හදවත්…!
No comments:
Post a Comment